شعرێک لەسەر کرێکار

لە بەیانییەکی سارددا هەستاوە،
بە دەستی ماندوو، بە دڵی پڕ ئومێد،
لە ژێر تاوی خۆر یان بارانی بێدەنگ،
ژیانی خۆی لە نێو کاردا دەدووێت.

عەرەقی ناوچەوانی وشک نابێت،
چیرۆکی خەباتی لە ناویدا نووسراوە،
هەر هەنگاوێک بەرەو ڕۆشنایی،
بە ئازایەتی ڕێگای داهاتوو دەکاتەوە.

ئەو کرێکارە، هێزی جیهانە،
بە دەستی خۆی بنیات دەدات،
بێ ناو و ناوبانگ، بەڵام گەورە،
لە هەر شوێنێکدا شوێنەواری جێدەهێڵێت.

ئەی کرێکار، تۆ هیوای سبەی،
تۆ ڕووناکی ناو تاریکی،
بە تۆ جیهان دەچرخێتەوە.

لە نووسینی: هاوڕێ قوشتەپە